Kim był
Święty Juda Tadeusz to jeden z dwunastu apostołów, których Pan Jezus Chrystus powołał, aby szli za Nim. Ewangeliści nazywają go różnie: Tadeuszem (Mk 3,18; Mt 10,3), Lebbeuszem, a święty Łukasz — Judą, synem Jakuba (Łk 6,16; Dz 1,13). Dlatego większość badaczy uważa, że nosił podwójne imię.
Starożytna tradycja uważa go za krewnego Pana. Ewangelia według świętego Jana zachowała jedno jedyne jego pytanie skierowane do Chrystusa podczas Ostatniej Wieczerzy: „Panie, dlaczego chcesz objawić się nam, a nie światu?”. A Pan odpowiedział: „Jeśli ktoś Mnie miłuje, będzie zachowywał moje słowo, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i u niego zamieszkamy” (J 14,22–23).
Nauczanie i męczeństwo
Po Zesłaniu Ducha Świętego apostoł Juda głosił Ewangelię w Judei, Samarii, Idumei, Syrii i Mezopotamii. Według tradycji pracował razem ze świętym Apostołem Szymonem Gorliwym w Persji, a Kościół ormiański czci go jako jednego ze swoich pierwszych oświecicieli. Apostoł poniósł śmierć męczeńską za Chrystusa; najczęściej przedstawia się go z maczugą, toporem lub włócznią — narzędziem męczeństwa.
Jedna z najbardziej znanych tradycji wiąże się z miastem Edessa: ciężko chory król Abgar otrzymał od Chrystusa Jego Oblicze nie ręką ludzką uczynione, a po Wniebowstąpieniu apostoł Tadeusz przybył do Edessy, uzdrowił króla i ochrzcił go. Dlatego świętego Judę często przedstawia się z medalionem, na którym widnieje Oblicze Chrystusa.
Dlaczego nazywa się go patronem spraw beznadziejnych
Z powodu podobieństwa imienia do Judasza Iskarioty, zdrajcy, przez stulecia mało kto zwracał się do apostoła Judy Tadeusza. Pobożna tradycja mówi, że właśnie dlatego szczególnie chętnie pomaga tym, którzy już na nic nie liczą. Święta Brygida Szwedzka i święty Bernard z Clairvaux szerzyli cześć świętego Judy jako „pomocnika w największych trudnościach”. Dziś zwracają się do niego ludzie w ciężkiej chorobie, w sytuacjach bez wyjścia, w trudnych sprawach rodzinnych i materialnych, w żałobie i samotności.
Relikwie i święto
Relikwie świętego Apostoła przechowywane są w Bazylice Świętego Piotra w Rzymie (razem z relikwiami świętego Szymona), a także w innych kościołach Europy, w tym — według tradycji — w katedrze św. Jura we Lwowie.
Kościół łaciński czci świętych Apostołów Szymona i Judę 28 października. W tradycji bizantyjskiej wspomnienie świętego Apostoła Judy obchodzi się 19 czerwca (2 lipca), a także 30 czerwca (13 lipca) — w Soborze Dwunastu Apostołów.
„Wy zaś, umiłowani, budujcie samych siebie na fundamencie waszej najświętszej wiary, módlcie się w Duchu Świętym, trwajcie w miłości Bożej, oczekując miłosierdzia naszego Pana Jezusa Chrystusa, które prowadzi do życia wiecznego” (Jud 20–21).
